ماه خاموش

خداحافظ تا سلام تو....

silent-moon — Sun, 05 Apr 2009 04:41:18 GMT

می روم جایز نیست.....

بالاخره من رفتم......

ماهک هم به خاطرات

پیوست با یه آسمون حرف تو

دلی که دیگه به خونش

برنگشت......

رویای 21/9...

silent-moon — Mon, 30 Mar 2009 16:49:18 GMT

سلام.....

ضریح را بوسیدم.....همان ضریحی که در کنارش آینه ی دل یک کودک همیشه مرا به خود می خواند تا درون آن آینه خود خودم را ببینم....
بعد از گفتگویی طولانی به پایان رسیدم....

رفتم و رفتم...در گوشه ای از این دنیا به آسمان خیره گریستم.....
فریاد زدم.....
خواستم....
اجابت کرد.....
پس شروع کردم از جایی که به پایان رسیدم.....
از انتهای راه آغاز کردم.....

باز رفتم و رفتم.....
ولی این بار نه به راستای افق بلکه به راستای آسمان.....
رفتم و از میان مه گذشتم.....

آسمان دل و دل آسمان هردو ابری بود و بارانی....
هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش.....
ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر با تشویش :
آه باران....
ای امید جان بیداران....!
رنگ این شب های وحشت را توانی شست از دل یاران...؟

نشستم....
خیره و مات....
با چشمانم فریاد زدم....
و او شنید....مثل همیشه.....
دیدم که تنها نیستم و او هست....
او تمام این لحظات در کنارم بود......
دستم را گرفت....فشردم دستش را و با فشار دستانم به او گفتم که محتاجم به دستانش.....

سرم را در آغوش گرفت و خواند...
"بگذار سر به سینه من تا که بشنوی آهنگ اشتیاق دلی درد مند را.....
بگذار سر به سینه من تا بگویمت اندوه چیست......عشق کدام است....غم کجاست....
بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان عمریست در هوای تو از آشیان جداست....."

با نفسهایش نفسی دوباره گرفتم.....
با گرمای وجودش سرمای همیشگی من به گرما بدل شد.....
وقتی به خودم آمدم فهمیدم آن جسم خاکی تو بودی که از عرش به پایین آمدی و آرامشی به اندازه ی تمام روزها و لحظه های گذشته از عمرم به من دادی ای خدای من......

درست مثل یک رویا بود و خواب.....
پس صدایم نزنید تا همیشه در رویا بمانم......

ولی همیشه صبح میادو باید از خواب بیدار شوی....
منم بیدار شدم از این خواب و رویا.....
بهتره بگم بیدارم کردن.....

لعنت به صبح....
لعنت به بیداری....
لعنت به عقل و منطق....

لبتون با دلتون خندون.....
مواظب دلاتون باشید.....

خداحافظ همین حالا......
همین حالا که من تنهام.....
خداحافظ به شرطی که بفهمی ترشده چشمام......
خداحافظ کمی غمگین به یاداون همه تردید....
به یاد آسمونی که منو از چشم تومیدید.....
اگه گفتم خداحافظ......
نه اینکه گفتنش ساده ست....
نه اینکه میشه باورکرد دوباره آخر جاده ست....
خداحافظ به شرطی که نبندی دل به رویاها....
بدونی با تو و بی تو......
همینه سرنوشت ما....
خداحافظ.....
خداحافظ همین حالا....
خداحافظ.....

یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت.....
غم من نخور که دوری برای من شده عادت.....

بهار....

silent-moon — Sat, 21 Mar 2009 06:33:18 GMT

سلام.....

بزرگا گیتی آرا....
نقش بند روزگارا.....
ای بهار ژرف....
به دیگر روز ودیگر سال....
تو می آیی.....
و باران در رکابت....
مژده ی دیدار و بیداری....
تو می آیی.....
و همراهت شمیم و شرم شبگیران.....
و لبخند جوانه ها که می رویند از تنواره ی پیران.....
تو می آیی.....
و در باران رگباران....
صدای گام نرمانرم تو بر خاک....
سپیداران عریان را.....
به اسفندارمذ تبریک خواهد گفت.....
چه غم کاین ارغوان تشنه را.....
در رهگذار خود.....
نخواهی دید.....

سلام به ۸۷ و سلام به ۸۸.....

همچنان لبتون با دلتون خندون.....
و دلتون با بهار همسفر......
تا سلامی دوباره سلام......

ماه پیشونی یا.....

silent-moon — Fri, 13 Feb 2009 11:27:18 GMT

سلام.....

سنگ در برکه می اندازم و می پندارم.....
با همین سنگ زدن ماه بهم می ریزد.....
کی به انداختن سنگ پیاپی در آب.....
می شود ماه را از حافظه ی آب گرفت.....

و امیدم این است که چنین باشد کاش....

لبتون با دلتون خندون.....
تا سلامی دوباره سلام....

تولدم مبارک....!!!

silent-moon — Sun, 04 Jan 2009 21:14:18 GMT

سلام....

لبتون با دلتون خندون.....
تا سلامی دوباره سلام.....

تولد غمی به نام ماهک.....

silent-moon — Tue, 11 Nov 2008 18:20:18 GMT

سلام.....

سهراب قایقی ساخت و رفت....
من چه کم از سهراب دارم وقتی خدای هر دوی ما یکی ست...!؟
پس.....

تو بگو تولد غم تسلیت می طلبد یا تهنیت....!؟

لبتون با دلتون خندون.....
تا سلامی دوباره سلام.....

آرزوی مشترک....

silent-moon — Mon, 22 Sep 2008 23:38:18 GMT

سلام.....

این همه آرزومندی که آرزوشون یه چیزه.....
پس چرا هیچ کدوم به آرزوشون نمی رسن.....
نکنه آرزوشون از ته دلشون نیست....
نکنه اونا لایق رسیدن به آرزوشون نیستن.....
نکنه رسیدن و این همون آرزوشونه....
یا شایدم تو جای حق نشستی و حق همینه.....
ولی انگار همینی هم که هست آرزوی خیلی هاست......

لبتون با دلتون خندون.....
تا سلامی دوباره سلام......

دلم واسه اون روزا و شبا خیلی تنگه......
چرا انقدراینجا نا آشنا شده......چرا ستاره هام سوسوشون برام انقدر غریبه شده.....چرا...؟

زبان نگاه....

silent-moon — Wed, 20 Aug 2008 11:48:18 GMT

سلام....

جلوی آینه ایستادن.....
نگاه کردن به نگاه.....

چی میگه.....؟
نکنه آینه کلماتو هم در یه منفی ضرب میکنه......!!!!!!!

از اون همه حرف فقط همین موند......

لبتون با دلتون خندون...
تا سلامی دوباره سلام.....

دیروز "هرگز نخواستم که به داشتنه تو عادت بکنم.....بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم..."
امروز "هرگز نخواسته که به داشتنه من عادت بکنه....بگه فقط مال اونم به من جسارت بکنه..."
این کجا و آن کجا.....
تو که گوشت به شنیدن آشناست....چشم مارو بنویس......
تولدت مبارک....

من-من=....

silent-moon — Fri, 01 Aug 2008 10:15:18 GMT

سلام.....

کم می شم.....کمه کم.....

کم می شم تا دیگه دفاع از یه عزیزتر پشت دفاع از منه عزیز قایم نشه.....
کم می شم تا دیگه دل نگرانی های سفیدم با یه "نه" محکم خط خطی نشه.....
کم می شم تا دیگه هیچ کس نگران از دست رفتن هیچ کس نباشه......
کم می شم تا "عزیزم" شنیدنم با هدفی بی هدف به شماره نیوفته......
کم می شم تا بگم که من تا همیشه ماه"ک" باقی می مونم.......
کم می شم تا کم شدن کسایی که لا اقل ارزششون از من یکی بیشتر بوده و خودم یکی از کم کنندگانشونم دیگه پشت یه محو شدن دروغین پنهون نشه.....
کم می شم تا اونیکه با دل کوچیک و پاکش دیوانه وار منو دوست داره و منو مدیون محبتش کرده ، بره و این عشق پاک و به پای کسی بریزه که لیاقتشو داره نه منی که دل کوچولوشو دوست داشتم و دارم و خواهم داشت ولی....آره با توام ، با خوده خودت .....
کم می شم تا دیگه کسی با دیدن من یاد زخمای کهنه ی دلش نیوفته....
کم می شم تا کسی که قشنگترین لحظات و روزای زندگیشو برای دل خوشی من مثل یه مرگ تدریجی نشون میده از زندگیش لذت ببره......
کم می شم تا یه دل کوچولو که نمی دونم چرا پر از غمه ، یکی از غماش که ناراحتی من از نبودن همیشگیشه کم بشه....
کم میشم تا کسی که با دلم تنگه میادو با هزار تا حرف نامربوط میره دیگه به خودش زحمت رفت و آمد و نده.....

و به هزار تا دلیل نگفتنیه دیگه کم می شم.....

کم می شم ولی بازم هستم.....

و نتیجه اینه که : هر کسی از ظن خود شد یار من....از درون من نجست اسرار من....

لبتون با دلتون خندون......
تا سلامی دوباره سلام.....

و خدا فرشته های امید را فرستاد........

silent-moon — Fri, 04 Jul 2008 10:11:18 GMT

سلام....

قلب دختر از عشق بود......
پاهایش از استواری و دست هایش از دعا.......
اما شیطان از عشق و استواری و دعا متنفر بود......
پس کیسه ی شرارتش را گشود و محکم ترین ریسمانش را به در کشید......
ریسمان ناامیدی را.......
ناامیدی را دور زندگی دختر پیچید.......
دور قلب و استواری و دعاهایش......
ناامیدی پیله ای شد و دختر کرم کوچک ناتوان......

خدا فرشته های امید را فرستاد.......
تا کلاف نا امیدی را باز کنند......
اما دختر به فرشته ها کمک نمی کرد......
دختر پیله ی گره در گره اش را چسبیده بود و می گفت :
"نه باز نمی شود....هیچ وقت باز نمی شود......."

شیطان می خندید و دور کلاف نا امیدی می چرخید.....
شیطان بود که می گفت :
" نه باز نمی شود......هیچ وقت باز نمی شود......."

خدا پروانه ای را فرستاد.....
تا پیامی را به دختر برساند......
پروانه بر شانه های رنجور دخترنشست و دختر به یاد آورد که این پروانه نیز زمانی کرم کوچکی بود گرفتار در پیله ای.....
اما اگر کرمی می تواند از پیله اش به در آید......
پس انسان نیز می تواند......

خدا گفت :
"نخستین گره را تو باز کن تا فرشته ها گره های دیگر را......"

دختر نخستین گره را باز کرد......
ودیری نگذشت که دیگر نه گره ای بود و نه پیله ای و نه کلافی......

هنگامی که دختر از پیله ی ناامیدی به در آمد......
شیطان مدت ها بود که گریخته بود......

لبتون با دلتون خندون......
تا سلامی دوباره سلام......